Başlamak, Her An Yeniden

Başlamak. Ne ürperticidir bir çocuk için. Bir ödeve dönüşmemiştir henüz hayat. Ne öğreneceğini bilmeden başlar çocuk hayatın elif ba’sına, annesine, babasına… dokunulmanın güven verdiği öğretilmez çocuğa. O bunu zaten bilir, zaten bilir dokunulunca sevildiğini, istendiğini. O da dokunur anneye, babaya, eşyaya. Dokunur ki bilsinler sevildiklerini, istendiklerini. Bir annenin bebeğini istemesi kadar bebek de ister anneyi, bebek de dokunur ona ve böylece hayat ister kucağında yeni bir canı. Başlamak, korkuya rağmen adım atma becerisi gelişir insanda, karaciğer daha taptazedir ve çocuklar hepimizden daha cesurdur. Onlar, korka korka hayata dokunur ve güvenin nerede olduğunu öğrenir. Başlamak henüz bir ödeve dönüşmemiştir ama bu fazla uzun sürmez. Ödevsiz yaşayamaz hale gelene kadar, ah iyiliğimiz için, ah, onların iyiliği için, of altın bilezikleri olsun kollarında diye, ödevsiz bir anımız var mı? Her şey ertelenebilir. Her şey yok olur. Her şey ölür. Hayır, bu hayat insanın burnunu kırar, onsuz yaşayamam dediğin şey olmadan yaşadığını, çok da güzel yaşandığını ispat eder sana hayat. Çok arzuladığın şeye ulaşamazsın mesela. Zaman geçer üstünden, belki on yıllar. Arzuladığın şeye aslında hiç ihtiyacının olmadığını kavradığında arzu nesnene kavuşuverirsin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s